ฉันไม่ได้เขียนบทความเป็นเวลาสองเดือน ฉันเริ่มต้นที่ต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้นและเริ่มเดินทาง ฉันสงสัยว่าฉันได้ทําความเสียหายขนาดใหญ่หรือไม่
บางครั้งฉันมองขึ้นไปสู่ดวงดาวที่กว้างขวางและสงสัยอย่างมากว่าชีวิตเป็นจริงหรือไม่ กล่าวว่านักวิทยาศาสตร์ได้ยืนยันความอยู่ของเวลาพื้นที่หลายมิติและเวลาพื้นที่หลายมิตรมีจํานวน 11 มิติ หากมีตัวอวกาศหลายมิติในสากลแล้ว "ฉัน" ที่เหลือจะอยู่ที่ไหน? สากลสมดุลใดที่พวกเขาอยู่ใน? หากมีมือของพระเจ้าทําไมมันสร้างสิ่งและอนุญาตให้คนเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้สํารวจอย่างไม่สิ้นสุด
ฉันเคยมีโทรสโคมไฟ เมื่อฉันเห็นพื้นผิวของดวงจันทร์ผ่านรูการสังเกตขนาดเล็กครั้งแรกฉันก็ไม่น่าประหลาดใจ สากลนั้นกว้างและไม่มีข้อ จํากัด และดาวเหล่านี้ขนาดใหญ่เท่ากับเมล็ดเซซามเป็นจริงดาวที่สดใสและร้อนเช่นดวงอาทิตย์และเรามีการเดินบนโลกนี้อย่างช้าเหมือนแมกโก้และพวกเขายังกล่าวว่าพวกเขาได้ไปสถานที่หลายแห่งและมีประสบการณ์มากมาย แต่ในความเป็นจริงส่วนใหญ่ของเรากําลังไม่เคยมาถึงดวงจันทร์ ดังนั้นประสบการณ์ใดที่เราควรพูดถึงและวิสัยทัศน์ใดเราควรพูดถึง?
ฉันไม่มีข้อสงสัยว่าฉันเป็นนักฝัน เมื่อฉันมีเวลาฟรีฉันจะตกอยู่ในความคิดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด สากลเป็นขนาดใหญ่มากฉันจริงๆต้องการที่จะเห็นมัน ฉันเชื่อทุกอย่างที่นักวิทยาศาสตร์บอกว่า พวกเขาพูดถึงการสื่อสารปริมาณพวกเขาก็พูดถึงการเชื่อมต่อเวลาและพื้นที่พวกเขาก็พูดว่าความเร็วของแสง ทั้งหมดเหล่านี้เป็นที่น่าตื่นเต้นมาก ฉันหวังว่าฉันจะเห็นมันในชีวิตของฉันหรือการตกแต่งควรอยู่ในโลกที่กว้างขวาง
ในเส้นทางที่ยาวของชีวิตเราไม่สามารถเชื่อในอะไรไม่เชื่อในพื้นที่หลายมิติไม่เชื่อในโลกที่สมดุลไม่เชื่อในเหตุผลและผลการปฏิเสธ แต่สิ่งดีที่ทําให้มันทําอย่างไร ฉันเชื่อในพื้นที่หลายมิติและทฤษฎีหลายมิติของสากลโดยไม่มีข้อกําหนด เราเป็นเหมือนเด็ก ๆ ในเสื้อผ้าสวมใส่และมาถึงโลกที่กว้างขวาง ไม่มีใครรู้ถึงจุดสิ้นสุดของมนุษย์ การมีชีวิตเป็นเสมือนหรือเหมือนฝัน?
ประสบการณ์ชีวิตของทุกคนดูเหมือนแตกต่างกัน แต่ดูเหมือนเหมือนเหมือนกัน มันเป็นเพียงเพราะเราแบ่งมันเป็นระดับสูงและต่ํา
สัตว์มนุษย์ต้องเป็นวิวัฒนาการทางชีวภาพที่น่าเชื่อมากที่สุดในหมู่ทุกชนิด น่ากลัวมนุษย์กลายเป็นสมาร์ทและเริ่มสํารวจแล้วเริ่มพัฒนาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นชั้นเรียนเรียนรู้ที่จะซื้อขายและรวบรวมเมล็ดทองจากดินเพื่อสร้างเหรียญ
นี่คือเงินและธุรกรรมเหล่านี้ทําให้ทุกอย่างเป็นไปตรงมาก ในฐานะที่เป็นชนิดทางอารมณ์เรามักจะต้องปฏิเสธการสื่อสารทางอารมณ์เนื่องจากธุรกรรมซึ่งไม่สะดวกสบายจริงๆ
ฉันกําลังกินในร้านอาหารและเห็นคนหนุ่ม waiter มือสมัครเล่น เธอดูเหมือนไม่สุข เธอทํางานที่ซ้ํากันเช่นชั่วโมงบนผนัง เธอกําลังวิ่งเพื่อชีวิตและได้รับความเคารพน้อย อาหารค่ําแต่ละครั้งมีสไตล์และแต่งตัวดี แต่เนื่องจากไม่พิจารณาเล็กน้อยกับผู้ชมและแสดงเสียงที่เรียบง่ายที่ทําให้เกิดความไม่พอใจ แต่มันถูกบังคับให้ทําเช่นนั้นฉันสงสัยว่าทําไมสังคมนี้มีความสม่ําเสมอมากหรือไม่ ไม่มีใครจะเห็นความพยายามของเธอและพวกเขาคิดว่างานเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดามากเกินไปที่จะต้องกล่าวถึง
ฉันเดินผ่านถนนในเมืองและเห็นผู้ชายที่ไม่มีบ้านในเสื้อผ้าสกปรก ฉันคิดว่าก่อนที่คุณตอนนี้คุณได้ผ่านการยกและลดลงใด ๆ เพื่อเข้าถึงชีวิตปัจจุบันของคุณหรือไม่ หรือว่าคุณได้ค้นพบความจริงของชีวิตและไม่ได้รับการจูงใจกับมันอีกต่อไปหรือไม่?
ฉันได้พูดคุยกับบางคนที่อุดมไปด้วย แต่พื้นผิวและพวกเขาแสดงความเคารพและความเข้าใจเกี่ยวกับมูลค่าของศิลปะ แต่พวกเขายังออกคําสั่งจากด้านข้างด้วยทัศนคติที่ดี: คุณสามารถพูดได้มาก แต่ในที่สุดเพียงแค่ปล่อยให้ฉันตัดสินใจ
บางครั้งผมทุ่มเทใจให้กับงานออกแบบ แล้วนำผลงานไปให้ลูกค้าดูด้วยความคาดหวัง ผมไม่ได้คิดเพียงอยากได้เงินของพวกเขา แค่อยากทำสิ่งต่าง ๆ ให้ดีขึ้น และหวังว่าจะใส่ความรู้สึกดี ๆ ลงไปในการร่วมงานครั้งนี้ได้บ้าง แต่ดูเหมือนบางคนจะมีท่าทีตรงไปตรงมาอย่างยิ่งว่า “ในเมื่อฉันจ่ายเงินแล้ว…”
ก่อนหน้านี้ก็เคยมีเพื่อนร่วมงานบางคน ที่ผมมีความหวังและตั้งใจที่จะคุยเรื่องต่างๆ กับพวกเขา แล้วพยายามแสดงให้เห็นว่าผมไม่ได้ต้องการใช้ประโยชน์จากพวกเขา ทั้งที่จริงๆ แล้วผมก็แค่อยากคุยเรื่องการเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคม แล้วดูว่ามีโอกาสที่เราจะเดินทางไปด้วยกันได้บ้างไหม แต่บางคนกลับมีท่าทีว่า อย่ามาคุยเรื่องความฝันกับฉัน ความฝันของฉันก็คือ ไม่ต้องทำงานก็ยังได้เงิน…
เพื่อนนักธุรกิจที่อายุมากกว่าผมคนหนึ่งเคยบอกว่า คนทำธุรกิจในจีนจำนวนมากจบลงอย่างน่าเศร้า ไม่ก็พังพินาศจนไร้ที่ยืน หรือไม่ก็ประสบความสำเร็จแล้วกลายเป็นคนเจนจัดเล่ห์เหลี่ยม จนไม่เห็นแก่ญาติพี่น้องหรือใครอีกเลย
นี่เป็นเวลาที่ยากจริงๆ บางคนมีความตื่นเต้นต่อความสําเร็จและรักโลกบางคนเป็นอารมณ์บางคนอยู่ในโลกของธุรกิจและได้รับพิษด้วยเงินบางคนเป็นอันตรายเช่นนกที่ต่อสู้บนสายการวิเคราะห์ของอาหารและเสื้อผ้าบางคนหลอกลวงในนาทีสุดท้ายของชีวิตของพวกเขาหวังว่าจะมีชีวิตอื่น
ไม่ว่าจะใน Moments หรือ Weibo คนรุ่นที่เกิดในทศวรรษ 1980 ค่อย ๆ เงียบเสียงลง พวกเขาดูไม่แสดงอารมณ์เหมือนแต่ก่อน และค่อย ๆ เลิกวิพากษ์พฤติกรรมบางอย่างในสังคมอย่างไม่ยั้ง นี่คงเรียกว่าความเป็นผู้ใหญ่เสียทั้งหมดไม่ได้ ใครบ้างไม่เคยมีช่วงวัยที่เลือดร้อน? เพียงแต่เมื่อแรงกดดันของชีวิตทับลงมาราวกับภูเขา เราก็ค่อย ๆ เข้าใจว่า การมีชีวิตอยู่ไม่ได้มีไว้แค่หาเลี้ยงปากท้อง ส่วนความฝันที่อาจดูฝืดเคืองและเปราะบางนั้น ก็ยังจำเป็นต้องมีจริง ๆ
มีหลายวิธีที่จะสอนคนให้ปฏิบัติตามกฎหรือยังคงผิดปกติและมีหลายชนิดของบุคลิกภาพหรือความเฉียบพลัน แต่เราคือใคร เรามาจากไหน และเราไปไหน
มันถูกกล่าวว่าสากลมี 11 มิติของเวลาและพื้นที่ ฉันเชื่ออย่างไม่มีเงื่อนไขในการมีชีวิตของเวลาและพื้นที่เหล่านี้และฉันต้องการที่จะพบตัวเองในอนาคตหรือที่ผ่านมาเมื่อวันที่ 1 มกราคมของปีที่แน่นอน
ขนาดหนึ่งคือเส้นที่คงที่และไม่สามารถทําลายได้
พื้นผิวสองมิติคือพื้นผิวที่มีอยู่และรวมกันระหว่างจุดฐานสอง
สามมิติเป็นเวลาพื้นที่สามมิติที่มีความยาวกว้างและความสูง
มิติที่สี่คือเวลาพื้นที่สามมิติและเส้นเวลา
ขนาดที่ห้าคือความสามารถที่ไม่สิ้นสุดของเวลา + พื้นที่
(เนื่องจากคําอธิบายนั้นซับซ้อนเกินไปให้เราอธิบายไว้ในพื้นที่ห้ามิติสําหรับตอนนี้)