ช่วงนี้ไม่ได้ยุ่งอะไรนัก บางครั้งเขียนถ้อยคำเต็มหน้ากระดาษ แต่กลับไม่มีประโยคไหนเลยที่ไม่ทำให้ใครขุ่นเคือง
บางครั้งฉันขับรถอย่างรวดเร็วมากที่มักจะแข็งแกร่งและขี่โดยไม่ตั้งใจตลอดทั้งคืนเล่นเพลงหินเพียงเพื่อให้ความรู้สึกของคนหนุ่มสาวและรุนแรงในพื้นที่เล็ก ๆ น้อย ๆ สําหรับเวลาสั้น ๆ ในความพยายามที่จะกู้คืนวัยรุ่นของตนเอง
บางครั้งผมก็เดินเรื่อยเปื่อยช้า ๆ ทำเป็นมองทิวทัศน์และผู้คนอย่างไม่ใส่ใจ คล้ายกับว่าปล่อยวางเรื่องราวของโลกได้แล้ว พยายามทำให้ตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่ไม่ว่าจะมองด้วยวิธีใดหรือด้วยสภาพจิตใจแบบไหน ก็ยังยากที่จะค้นพบตัวตนที่แท้จริง
ไม่ว่าคุณเห็นด้านใดก็ไม่ใช่ฉันจริง
การเปลี่ยนแปลงเป็นความซื่อสัตย์ที่ไม่มีการเปรียบเทียบ มันไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นความเจ็บปวดมันเป็นความรุนแรงที่มาจากสิ่งที่ไม่รู้จัก ปีต่อปีทุกคนบอกว่าความอดทนจะหายไปในตอนเช้า แต่เพียงผู้ที่อดทนเท่านั้นที่สามารถเข้าใจอย่างแท้จริงความกังวลและความไร้ประโยชน์ของการอดทนในการรอ มันสามารถทําลายแอนตี้ได้ง่ายเท่ากับน้ําตก โดยพื้นฐานแล้วทําไมมีการเปลี่ยนแปลง?
เวลานี้จะไม่ให้โอกาสที่จะเติบโต ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะประสบความสําเร็จในยุคนี้ ไม่มีโอกาสหรือพื้นที่และมันจะไม่ให้ทุกคนโอกาสในการปรับตัว
ฉันสามารถพิจารณาคนรอบตัวของฉันได้อย่างรวดเร็วเท่านั้นซึ่งมีค่าและที่ไม่คุ้มค่าและกรองพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว เวลาไม่ให้ฉันโอกาสที่จะเติบโต ลูกค้าจํานวนมากวิจารณ์ฉันทุกวันและฉันไม่สามารถรอให้ผู้อื่นเติบโต
ฉันไม่ต้องการพูดคุยกับโลกฉันเพียงแค่ไม่ต้องการสูญเสียชีวิตของฉันและทําสิ่งของตัวเองอย่างจริงจัง และบางครั้งนี้จะเห็นว่าเป็นการละเมิดความสนใจของผู้อื่น บางครั้งฉันจะชนะจากการต่อสู้เหล่านี้ที่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะชนะ
ไม่ว่าเมื่อคุณเติบโตขึ้นคุณจะเห็นโลกอย่างชัดเจนมากขึ้น แทนคุณจะกลายเป็นจริงจังมากขึ้น ฉันเคยพูดคุยกับคนอื่น ๆ เกี่ยวกับความถูกต้องและผิด ใช่หรือไม่ ในความเป็นจริงทําไมสามารถมีจํานวนมากของความถูกต้องและผิดในโลกนี้ มันเป็นเพียงว่าบทบาทอยู่ในตําแหน่งที่แตกต่างกันและมุมมองนั้นไม่สม่ําเสมอ
บางครั้งฉันให้ความสนใจพิเศษให้กับผู้ผ่านและพวกเขาทั้งหมดดูเหมือนจะดีมาก ฉันสามารถรู้สึกจากความเร็วและไดรฟ์ของพวกเขาว่าชีวิตของพวกเขาเป็นเรื่องง่ายจริงๆและพวกเขาไม่มีอะไรในใจ ผู้คนส่วนใหญ่จะเหนื่อย ๆ ของการเพิ่มขึ้นและลดลงในชีวิตครั้งคราวเท่านั้น และจะไม่มีความล้มเหลวในชีวิต
ประเภทความล้มเหลวนี้เป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจมากคนรอบ ๆ ฉันมักจะมาและไปส่วนใหญ่ของพวกเขาเป็นคนที่ดี ฉันยังรู้สึกว่าฉันเป็นคนที่ดี หากฉันได้รับโอกาสอื่น ๆ ฉันไม่ต้องการพูดคุยกับผู้อื่นตลอดทั้งวัน
ฉันต้องวัดการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เสมอและทุกคนรอบ ๆ ฉันจะต้องได้รับรางวัล หากฉันไม่สามารถให้โบนัสฉันไม่สามารถยอมรับมัน นี่เป็นสิ่งที่ชัดเจนเพียงเพื่อผลกําไร แต่สิ่งที่สามารถทําได้หรือไม่ ทุกวันที่ฉันเปิดดวงตาต้องใช้ค่าใช้จ่าย ฉันสามารถรักษาชีวิตที่อ่อนโยน แต่ธุรกิจไม่สามารถ หากไม่มีรางวัลเราไม่สามารถอยู่รอดได้ตามความเชื่อ
การไม่ทำให้ความไว้วางใจต้องสูญเปล่ามีเงื่อนไขแรกคือการรักษาประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ การต้องคัดสมาชิกที่อ่อนแอ บาดเจ็บ หรือตามทีมสำรวจไม่ทันออกจากทีมเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก แต่ไม่ว่ามันจะดูน่าเกลียดเพียงใด ก็เป็นเพียงด้านที่เผยตัวตนของมนุษย์อย่างตรงไปตรงมาที่สุดเท่านั้น
ธรรมชาติของฉันคือการเป็น picky ในกรณีนี้วิธีที่จะมีความอดทนจะทําให้ทุกวันเป็นสนามต่อสู้
ยุคสมัยนี้เต็มไปด้วยสีสันและความผันผวน ผู้คนต่างหลงใหลความสำเร็จและความรื่นรมย์ของโลกจนไม่อยากจากไป ผมไม่อยากคิดบัญชีกำไรขาดทุนที่เลื่อนลอยเหล่านั้นเลย และไม่อยากใช้วันวัยไปกับการวนเวียนอันน่าเบื่อเช่นนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ท่ามกลางพายุและมหาสมุทร แม้เรือใหญ่ที่สุดยังได้แต่ลอยไปตามคลื่น นับประสาอะไรกับคนตัดฟืนบนเรือเล็กอย่างผม
มีบางคนที่สมาร์ทซึ่งมักคิดในหลายวิธี มีข้อบกพร่องขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของคําง่ายๆ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดสําหรับผู้อื่นคือพวกเขาพูดคําแปลกและวางตัวเองในตําแหน่งของคนอ่อนแอเพื่อชนะความรัก
หากฉันเรียบง่ายมากว่าฉันไม่มีอะไร IQ ของฉันต่ําและเป้าหมายประจําวันของฉันคือเพียงเพื่อให้อาหารตัวเองฉันไม่จําเป็นต้องแข่งขันกับใครสําหรับทรัพยากรการอยู่รอด เกือบทุกสิ่งในวันนี้ยากที่จะอธิบายด้วยคําง่ายๆ แต่ยกเว้นนักขี่และนักขี่ของยุคโบราณผู้ที่สามารถยิ้มกับสถานการณ์ได้หรือไม่
มันเป็นความเศร้าที่คุณมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวและดูเหมือนว่าเส้นทางที่คุณไปไม่ได้คือเส้นทางที่คุณต้องการไป เหตุผลที่ฉันจะกังวลเกี่ยวกับโลกนี้คือว่าฉันต้องการเห็นคนอื่น ๆ จะมีชีวิตอย่างไร ในระหว่างการเดินทางแม้ว่าฉันไม่ได้รับประสบการณ์คลื่นที่รุนแรง แต่ฉันได้เห็นคนจํานวนมากมาและไปในน้ําทะเลและทะเลสาบและฉันได้เป็นผู้ที่กําลังมองหาผลกําไรอย่างสม่ําเสมอในปีนเขาเหล่านี้และลงทุกวัน ทุกวันฉันเป็นคนตัดไม้และฉันทําซ้ําเรื่องที่ monotonous สัตว์ประหลาดน้ํากับผู้อื่น บางครั้งฉันแม้กระทั่งสงสัยตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าคนเก่าในปีสุดท้ายของเขาจะเลือกที่จะมีชีวิตใหม่ได้อย่างไร
ฉันยังกลัวที่จะเป็นเพียงพอด้วยตนเองมากเกินไปและประเมินความสามารถของฉันในวัยที่มีอารมณ์สูง ไม่สามารถทนต่อความล้มเหลวของไม่มีอะไรได้ฉันพยายามที่จะเรียกลมและฝน สุดท้ายมาถึงจุดสิ้นสุดที่เศร้า
ความกังวลและความสุขทุกอย่างเป็นไฟในหัวใจทุกความเจริญรุ่งมั่นและความแห้งทุกอย่างเป็นฝุ่นในดวงตาพักผ่อนและดูผ่านสิ่งที่ร้อนและเย็นและไม่เคยฝันถึงคนตลอดไป