ฉันยังคงอยู่บนทางไป Kuqa เนื่องจากกล้องไม่สามารถถ่ายภาพได้อย่างไรจะแบ่งปันกับคุณในอนาคต เมื่อฉันตื่นขึ้นในตอนเช้าตอนเช้าสถานการณ์นอกหน้าต่างบินผ่าน ฉันเข้าใจว่าฉันยังคงเดินทางดังนั้นฉันเขียนบทความนี้
————————หัวข้อหลัก——————
ทุกครั้งที่คุณอยู่บนถนนคุณสามารถพบกับคนต่าง ๆ ด้วยวัตถุประสงค์หรือแนวคิดของชีวิตที่แตกต่างกันสร้างการเปลี่ยนแปลงที่นี่
ความรู้สึกที่จะอยู่บนถนนเป็นความติดยาเสพติด คุณจะพบว่าประสบการณ์เช่นความฝันเหล่านี้เป็นความจริงที่ขโมยสิทธิหรือในคําอื่น ๆ ความเครียดภายนอกอย่างต่อเนื่อง
ผมไม่ชอบคำพูดอย่าง 'ถ้าไม่ฟังด้วยความบ้าคลั่งก็จะแก่ไปแล้ว' หรือคำพูดแบบนี้ นั่นเป็นเพียงคำพูดที่ผ่านปากต่อปาก ลอยตัวเหมือนลม คำพูดที่น่าเบื่ออย่างนั้น ทำไมเราถึงต้องฟังด้วยความบ้าคลั่ง? ที่ผมต้องการก็คือการรู้จักตัวเองและมีสติ ทุกครั้งที่ผมเตรียมตัวเดินทาง นั่นคือการปฏิบัติตามหลักการ
ฉันไม่ทราบว่าฉันได้ประสบความสําเร็จในการอยู่รอดในวันเหล่านี้ของการเดินบนภูเขาและแถว ในที่สุดฉันมั่นใจว่านี่คือความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยประสบ
ดูเหมือนว่าการเดินทางก่อนหน้านี้ของฉันมีความสุขมาก ฉันขับรถที่สะดวกสบายและกว้างขวางนอกถนนล้างผ่านพับของผีเสื้อหรือเส้นทางและเร่งขึ้นบนถนนฝักบัว ร่างกายของฉันเพลิดเพลินกับความตื่นเต้นเช่นเก้าอี้นวดหลังจากได้รับการกรองโดยการดูดซึมแรงกระแทกทางกล เราเรียกว่า Cross Country หรือไม่ เรามีอุปกรณ์มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แม้กระทั่งขวดออกซิเจนเครื่องชื้นอากาศและสิ่งอํานวยความสะดวกอื่น ๆ ที่หายากเช่น Tianwai Laiwu เรามีพลังงานเพียงพอและสามารถนํา iPad หรือ Sennheisers เมื่อเรามีความเหนื่อยล้าเราสามารถเพลิดเพลินกับเพลงเช่นเดียวกับที่บ้าน เราล็อคหน้าต่างรถยนต์ของเราและร้องเพลงให้ผู้เดินเท้าหรือนักขี่จักรยาน แต่เราไม่เข้าใจ เรารู้วิธีค้นหาอาหารแสนอร่อยและหาโรงแรมที่สะดวกสบายตามแผนที่จราจร
ชีวิตเป็นกระบวนการของการละเมิดและแหล่งที่สําคัญที่สุดของการละเมิดคือการละเมิดตนเอง ตามที่กล่าวว่า ไม่มี Zuo ไม่ตาย คุณได้ท้าทายขีด จํากัด ของคุณอย่างรู้หรือไม่รู้เพื่อดูว่าคุณดีเท่าใด
ร่างกายจะทุกข์ทรมานอย่างต่อเนื่องในศัตรูซึ่งจะถูกบล็อคอีกครั้งและอีกครั้งโดยภูเขาที่แตกหักแม่น้ําหรือพลังงานธรรมชาติใด ๆ มันคือความโกรธความไม่ช่วยเหลือความอธิบายและความปรารถนา ในที่สุดก็สามารถก้าวหน้าเท่านั้น นอกเหนือจากการอยู่รอดไม่มีเวลาหรือความแข็งแรงทางกายภาพที่จะคิดอะไร เมื่อมองไปที่ภูเขาที่ขยายไปจนถึงจุดสิ้นสุดความแข็งแรงของมนุษย์ไม่สําคัญมากที่มันไม่คุ้มค่าที่จะกล่าวถึง ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังจากปีนบนภูเขาเหล่านี้แน่นอนไม่ใช่ความสุขของการชนะ แต่หลังจากปีนคุณจะรู้ว่าดวงฟ้าสูงและสูงเท่าใด
เรามีการยึดอยู่บนคลุมเป็นก้นหกหรือห้าชั่วโมง แต่เราไม่ดีในการปีนกว่าก้น ทุกคนจะหายไปความหวังและมีความปรารถนาตามธรรมชาติที่จะอยู่รอดและโพลีการเดินกําลังมองหาความเต็มที่ใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้น ทอดชีวิตจากสถานการณ์ที่คาดหวังอีกครั้งและอีกครั้ง ความอยากอาหารความหวังและความขาดน้ําเป็นเรื่องที่น่ากลัว ฉันไม่สามารถจําได้ว่าความปรารถนาที่ลึกมากเท่าใดเมื่อเราออกจากพืชและเห็นน้ํา ฉันมีความตื่นเต้นเหมือนคนเล็ก ๆ ในส่วนใหญ่ของภาพยนตร์ที่เห็น oasis จากทะเลสาบที่เร่งไปสู่แหล่งน้ําอย่างหวัง นี่คือความหวัง!
ครั้งหนึ่งเราใช้เวลาทั้งวันข้ามภูเขาหินดินดาน แต่เดินหน้าไปได้เพียงสองกิโลเมตร เศษหินทั่วทั้งเขาทำให้แทบหมดแรงใจ ความสูงทำให้สมองขาดออกซิเจน แรงกดดันหนักหน่วงและกำลังกายที่ลดฮวบทำให้มีความคิดอันตรายอยากจบชีวิตผุดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนั้นจึงเข้าใจจริง ๆ ว่า เมื่อหมดหวัง การกระโดดลงไปก็ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการจัดองค์ประกอบชีวิตเสียใหม่ เบาหวิวราวขนนก พูดตรง ๆ ก็คือการสลายและประกอบกรดอะมิโนใหม่อีกครั้ง
เรามักจะถูกแทรกในแถบเบลซาร์ที่ระบายความร้อนและทุกคนอยู่ในความหวัง บลีซาร์ดบิดเต้าอี้ไม่กี่ครั้งและนิ้วพื้นและหมึกยึดเป็นเรื่องที่ไม่พึงประสงค์เหมือนของเล่น เราสามารถเชื่อมั่นเพียงแค่ในน้ําหนักของร่างกายของเราเพื่อเก็บถังลงและเราเชื่อมั่นกันอย่างเคร่งครัดที่จะขอความร้อนเล็กน้อยมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แม้ว่ามันรู้สึกดี
วิธีการเป็นมนุษย์เล็ก ๆ น้อย ๆ สามารถกล้าหาญที่จะเรียกร้องการ conquest?
นี่เป็นผู้คนที่ไม่น้อยมากที่มาถึงที่นี่แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ที่นี่สําหรับหลายรุ่น ฉันไม่สามารถจินตนาการว่ามันเป็นอย่างไรเมื่อคน Wusun เปิดตัวครั้งแรกนี้ทางตอนเหนือและตอนใต้ผ่านภูเขา Tianshan สามพันปีที่ผ่านมาและพบกับทะเลสาบของ Paradise ฉันยังไม่ทราบความเคารพที่น่าตื่นตาตื่นใจที่นักเดินทางในปี 2009 มีเมื่อเขาเห็นทะเลสาบ Paradise เมื่อเขาเชื่อมต่อบนแผนที่ทหารเพื่อเปิดใหม่ความงามของสามพันปีของชีวิต vicissitudes
แม้ขุนเขาและสายน้ำที่นี่จะงดงามยิ่งใหญ่ กระแทกใจผู้มาเยือนทุกคน ความเป็นนิรันดร์ของมันไร้สิ่งเทียบ แต่ที่นี่กลับเป็นความโดดเดี่ยวที่แยกขาดจากโลกที่สุดเท่าที่ผมเคยพบ
ในชาติก่อนหน้าชาติก่อน ผมคงเป็นหยาดน้ำฝน ระเหย ถูกดูดซึม และท่องไปไม่หยุดระหว่างท้องฟ้ากับมหาสมุทร ภูเขาหิมะและทะเลสาบเหล่านี้อยู่มาตลอด ครั้งนั้นผมโชคดีได้แอบมองเพียงด้านหนึ่ง แต่ไม่มีวาสนาเป็นหยดหนึ่งในผืนน้ำกว้างใหญ่ บัดนี้ในชาตินี้ ผมได้สัมผัสความอ่อนโยนของคุณด้วยตัวเองในที่สุด และชื่นชมความงามของคุณได้อย่างละโมบโดยไม่ต้องยับยั้ง ผมเชื่อเรื่องการเวียนว่ายมากเพียงใด! ไม่ว่าจะอยู่ในภพใด ทะเลสาบสวรรค์ก็ยังเป็นทะเลสาบสวรรค์ เงียบ เย็นชา สง่างามอย่างโดดเดี่ยว และหอมกรุ่นอยู่ลำพังนับหมื่นปี อีกสามหมื่นปี คุณก็คงยังเป็นเช่นนี้
ผมได้เห็นความสุข ความเศร้า การพบและการจากมาบ้าง รวมถึงกิ่งใบอันรุ่งเรืองที่สับสนวุ่นวาย ผมไม่ชอบเรื่องการพบพรากและไม่ชอบฉากที่ปลุกเร้าอารมณ์ ผมเองก็เป็นคนเล่าเรื่องต่อหน้าผู้คนอยู่แล้ว
มนุษย์จะเติบโตและมีประสบการณ์มากขึ้นหลังจากผ่านสิ่งต่างๆ ความรู้สึกที่หลากหลาย ความเศร้าสุข ความคิดถึง ความรัก ความผิดหวัง ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้ามาอย่างเบาๆ ก็ควรไปอย่างเบาๆ ด้วย ไม่ต้องการเป็นหินริมแม่น้ำที่ถูกคลื่นกระเทือน ที่โต๊ะส่งท้าย ฉันพยายามจะเงียบสงบ ขอให้โชคดีกับคุณ คุณเพื่อนร่วมทาง คุณคงรู้ดีว่า ในชีวิตนี้ หากเราสามารถเดินทางไปด้วยกันอีก 500 ปี แน่นอนว่าเราจะยกแก้วดื่มกัน คุยเรื่องราวกันอย่างสนุกสนาน ถ้าโชคไม่ดี ถ้าเส้นทางข้างหน้ามืดมน ทำไมไม่ควรจะรักษาตัวเองให้ดี ไปด้วยความช้า ไปด้วยความระมัดระวัง
───── ───